اینجا اومدی چیکار؟

برو رأی بده

...

..

.

به گزارش خبربذاری دهلچی، با انتشار خبر کشف قصبه ای در دویست و نود و سه کیلومتر و شش وجبی کوه قاف که تاکنون موضوع مطالعه استادان پژوهشگر موسیقی نواحی قرار نگرفته، موجی از شعف و امید در میان این استادان جیگرسوخته برخاسته، جوری که همه موقتا و تا اطلاع ثانوی رقابت ها و کدورت ها را کنار گذاشته، روی سر هم مرتب برف شادی میریزند.
این روستا که بلبل آباد علیا نام دارد طی عملیات پیچیده ای با همکاری مشترک گردانندگان سایت گوگل و نقشه های موجود در گوگل ارث، تلسکوپ فضایی هابل، ناسا، مرکز موسیقی شناسی کالج سلطنتی لندن، بنیاد پژوهشی کلاغ دم سیاه (طرقه)، مرکز تنظیم خانواده بلبل آباد علیا، ستاد مرکزی توزیع کود دامی و ... در شرایطی شناسایی شد که کَل قربانعلی، نوه دختری کدخدای فقید بلبل آباد شب عید به تهران آمده و برای تامین مخارج نوروزی در خیابان جردن داد میزد: "فرش شوریه". درست همین جا بود که متعلقه یک پژوهشگر نواحی، قربانعلی را برای شستن شش تخته فرش شش در چهار به منزل دعوت کرد. آخر کار و دم غروب که کل قربان از بخت بلند آن روز سر کیف آمده بود، روی لگن فرش شویی ضرب گرفته بود و زده بود زیر آواز که: "ظفر و پونک، جردن و ونک/ فرش میشورُم، با دل خنک/ دامبولی، دامبولی، دامبولی، [...]" و این مقارن بود با بازگشت استاد به منزل. ایشان که آن روز به خاطر ناکامی در توجیه مسؤولان محترم برای دریافت بودجه جهت برگزاری دویست و نود و سومین جشنواره موسیقی امت واحده در "قوس نزولی وجود" گیر افتاده بودند، با شنیدن صدای لگن سر ذوق آمده، به اقلیم ششم صعودی وجود پر زدند و هستی و زمان را در نوردیدند.
جهت بالا بردن فهم دهل خوانان فرهیخته یادآوری میشود که "لگن" سازی است از خانواده ایدیوفون ها (خودصداهای بر کوبه ای و هم کوبه ای). یک مقاله کوچک در یک کتاب کلفت، صفحه ۵۷۱ با معرفی لگن به تشنگان دانش و هنر و معرفت و چیزهای دیگر، ضمن تشریح تمام تکنیک های محیرالعقول لگن نوازی، موتیف {سیاه چنگ چنگ سیاه} را به عنوان استراکچر اصلی اجرای لگن، برای نخستین بار به بشریت ارائه می نماید.
اما مسأله درست همین جا بود که کل قربانعلی با به کارگیری موتیف {چنگ نقطه دار، دولاچنگ، چنگ، چنگ، سیاه} (موتیفی که در افواه به غلط "دامبولی [...]" نامیده می شود) به جای {سیاه چنگ چنگ سیاه} بدعت گذار یک جریان انحرافی در تاریخ درخشان لگن نوازی بوده است. در این لحظه بود که فکر برگزاری همایشی با عنوان "چشم اندازهای لگن: دیروز، امروز، پس فردا" لبخند به لب استاد نشاند.   
برای جمع آوری اسناد و شواهد بیشتر، استاد باب یک گفتگوی بی ریای مردم شناسانه را گشود:
اس: عمو این چیزی که می زنی کی یادت داده؟
قر: ننه ام کنار چشمه بلبل آباد که رخت می‌شست، آخر سر رو لگن ضرب می‌گرفت که ... خلاص!
اس: ننه ات هنوزم لگن می زنه؟
قر: نه عامو! یه چند ساله لباسشویی خریده ولی ننه ننه ام میگه ماشین نجسه، رختو میباس فقط تو لگن شست.
استاد در این لحظه که از جرقه فکر تالیف مقاله "مش فاطمه: واپسین فریاد نسل منقرض در بیداد تکنولوژی" گُر گرفته بود دیگر فقط به یک آدرس احتیاج داشت.
اس: حالا این بلبل آباد کجاست؟
قر: سَنَنه! مگه روم به دیفال پژوهشگری؟! یول آبادی‌ها به ما گفتن از این طایفه میون خودتون راه ندین که به خاک سیاه میشونن تون و خودشون پنت هاوس می‌خرن! مم‌جعفر که دی جی ِ آبادی ماست گفته من پای پژوهشگری رو که بیاد بلبل آباد قلم می کنم و نوه صفرعلی که رفته پاریس اتنوموزیکولوژی بخونه سپرده تا من بیام احدی از این نامردمون رو اینجا راه ندین!
در پی قطع امید از شناسایی بلبل آباد از طریق قربانعلی، جلسه اضطراری اتحادیه پژوهشگران موسیقی نواحی از راه استعلام از گوگل ارث و ... سرانجام نشانی دقیق بلبل آباد را به دست آورد، سایر مصوبات این جلسه تا این لحظه از این قرار است:
۱) برگزاری "جشنواره آیینی بانوان لگن نواز" با بودجه ۷۰۰ میلیون تومان
۲) تهیه ۹۵ حلقه دی وی دی تصویری و ۱۸۰۰ سی دی صوتی از اجراهای جشنواره و ۳۵۰۰ جلد دائرةالمعارف لگن و سایر کتب مرجع جهت پر کردن فضاهای خالی انبارهای ناشرین مربوطه.
۳) ارائه این نمونه ها در یک مناظره زنده به نیک ماسون تا بفهمد در اجرای پرکاشن هیچ پخی نیست، برای اعتلای غرور ملی.
۴) ایجاد کارگروه تخصصی برای جستجوی ارتباط میان نقرات لگن‌نوازی و آواهای کیهانی حاصل از بیگ بنگ (مه‌بانگ)
۵) برگزاری مستر کلاس‌های لگن‌نوازی با همکاری خانه موسیقی و فرهنگستان هنر برای احیای شیوه‌های سنتی استفاده از لگن و ادوار و نغمات لگنی و آموزش آن به خشکشویی‌ها و لباسشویی‌های سراسر کشور.
۶) اعزام یک گروه پانزده نفره متشکل از یک لگن‌نواز و چهارده مدیر و کارشناس و سازشناس و قوم موسیقی شناس و برنامه‌ریز به جشنواره آوینیون برای اجرا در کنار رودخانه محل.
۷) برگزاری ورک شاپ با عنوان «اکول صحیح نشستن سر لگن» و آسیب شناسی ناهنجاری‌های محتمل برای نوازنده و ساز در شیوه‌های غلط نشستن سر لگن.

"شورای عالی موسیقی صدا و سیما انتخاب شد. محمد سریر، حسن ریاحی، درویش‌رضا منظمی، ساعد باقری و محمد میرزمانی به عنوان اعضای شورای عالی موسیقی صدا و سیما معرفی شدند ... اهم وظایف این شورا، همدلی و همفكری اعضا در جهت هدایت موسیقی شایسته رسانه ملی، نظارت بر تولید موسیقی، مشاوره به معاونین محترم برنامه‌ای و تایید برآورد تولیدات موسیقی است." <لینک خبر>

یادآوری:
شورای عالی موسیقی صدا و سیما:
اعضا: محمد سریر، حسن ریاحی، درویش‌رضا منظمی، ساعد باقری و محمد میرزمانی

شورای راهبردی موسیقی وزارت ارشاد:
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، حمید‌رضا نوربخش، كامبیز روشن‌روان، مجید كیانی، میرزمانی، ساسان فاطمی، مصطفی کمال پورتراب

هیات مدیره خانه موسیقی
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، حمیدرضا نوربخش، داریوش پیرنیاکان، نصرالله ناصح پور، تقی ضرابی، فرشاد توکلی

شورای عالی خانه موسیقی
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، داریوش پیرنیاکان، محمدرضا شجریان، مصطفی کمال پورتراب، فرهاد فخرالدینی، شاهین فرهت، هوشنگ ظریف

شورای نظارت مرکز موسیقی
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، داریوش پیرنیاکان، هادی منتظری

شورای موسیقی یونسکو
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، داریوش پیرنیاکان، حسن ریاحی، حمید رضا نوربخش، هومان اسعدی

شورای موزه موسیقی
اعضا: محمد سریر، داود گنجه‌ای، داریوش پیرنیاکان، حمید رضا نوربخش، علی مرادخانی

شوراهای پیشنهادی دهلچی:

شورای "نظارت بر مرکبات مرغوب موسیقی"
رنیس پیشنهادی: محمد سریر
اعضا و وظایف پیشنهادی: محمد سریر (متخصص پرتقال)، داود گنجه‌ای (ترمیناتور نارنگی)، داریوش پیرنیاکان (فوق تخصص تهیه لیمو عمانی)، حسن ریاحی (ناظر)
وظایف شورا: نظارت بر کیفیت انواع مرکبات فصل از طریق چشیدن، چهارقاچ کردن، آب‌لمبو کردن و دیگر روش ها.

شورای "تقسیم غنائم هنر موسیقی"
رنیس پیشنهادی: داریوش پیرنیاکان
اعضا و وظایف پیشنهادی: داریوش پیرنیاکان (رنیس، دبیر، سخنگو و کارشناس بوی پول)، محمد سریر (توجیه سازی طرح های خارجی مرتبط با یونسکو)، داود گنجه‌ای (ریش سفیدی هنگام تقسیم غنائم)، حمیدرضا نوربخش، نماینده مستقل نسل جوان آویزون (جمع آوری خرده ریزها)
وظایف شورا: تمام کردن زحمات این و آن به نام خود از طریق مرده خوری و صرف چای، حلوا و میوه و شیرینی

شورای موسیقی "محبان همدیگر"
رنیس پیشنهادی: داود گنجه‌ای
اعضا و وظایف پیشنهادی: داود گنجه‌ای (محب جمع)، محمد سریر(محب گنجه‌ای)، داریوش پیرنیاکان (محب نوربخش)، حسن ریاحی (مبهوت محب)، حمیدرضا نوربخش، نماینده مستقل نسل جوان آویزون (محب خود و آویزون "استاد")، محمد میرزمانی (محب شغل)
وظایف شورا: مطرح کردن استادان درجه یک موسیقی عضو شورا، در مذاکرات با وزیر و مسؤولین محترم جهت رفع ظلم تاریخی‌ای که بر همین چند نفر رفته است.

شورای "خوش و بش موسیقی کشور"
رنیس پیشنهادی: محمد سریر
اعضا و وظایف پیشنهادی: محمد سریر (کارشناس بش)، داود گنجه‌ای (متخصص خوش)، داریوش پیرنیاکان (یادآوری ارزش خوش و بش از طریق ایجاد فقدان آن)، حمیدرضا نوربخش نماینده مستقل نسل جوان آویزون (مترجم همزمان خوش و بش به زبان ناشنوایان)، کامبیز روشن روان (ایجاد وکیوم)، درویش رضا منظمی (مُهر تضمین کار)
وظایف شورا: گرفتن حق الجلسه از طریق جمع شدن در اتاقی مخصوص و تناول مقادیر مبسوطی چای و میوه و شیرینی و رفتن به دستشویی جهت تمرکز بیشتر

شورای "سمنوپزان موسیقی (نهاد خیلی مهم)"
رنیس پیشنهادی: حمیدرضا نوربخش (نماینده مستقل نسل جوان آویزون)
اعضا و وظایف پیشنهادی: حمیدرضا نوربخش (مداحی و ذکر ادعیه لازمه)، محمد سریر (هم زدن ملاقه)، داود گنجه‌ای (چشیدن در مقیاس ریشتر)، حمیدرضا عاطفی (آتش بیار معرکه)، داریوش پیرنیاکان (تامین منابع انسانی لازم از شهرستان های تابعه)، درویش رضا منظمی (جمع آوری اعانه و نذورات)، حسن ریاحی (ناظر دیگ)، کامبیز روشن روان (دبیر علمی دیگ)
وظایف شورا: شنیدن آرزوهای جامعه موسیقی و ارائه راه حل با پختن سمنوی نذری. شورا موظف است هر شش ماه یک بار حداقل برای یک آرزوی برآورده نشده سمنو بپزد.

شورای "پاس کاری مناصب موسیقی کشور"
رنیس پیشنهادی: مجید کیانی
اعضا و وظایف پیشنهادی: مجید کیانی (کاپیتان/ دفاع میانی)، علی بیانی (نیمکت نشین)، محمد سریر (نوک حمله)، داود گنجه‌ای (مربی بدن سازی)، داریوش پیرنیاکان (هافبک تهاجمی)، شاهین فرهت (توپ جمع کن)، کامبیز روشن روان (هافبک میانی/ بازی ساز)، ایرج نعیمایی (نماینده فدراسیون)، داریوش طلایی (اخراج)، حسن ریاحی (ناظر فیفا)، شریف لطفی (فوروارد)، تقی ضرابی (مسؤول گفتن خسته نباشید به فوروارد)، حمیدرضا نوربخش، نماینده مستقل نسل جوان آویزون (مسؤول برانکار)
وظایف شورا: وظیفه اصلی این شورا حفظ و صیانت از حریم مقدس معدود مشاغل مربوط به موسیقی است از طریق پاس کاری مشاغل مذکور بین بازی کنان محترم حاضر در جلسه.

شورای موسیقی "جشنواره ها مال خودمون"
رنیس پیشنهادی: کامبیز روشن روان
اعضا و وظایف پیشنهادی: کامبیز روشن روان (دبیر و نظریه پرداز جشنواره)، محمد سریر (مسئول تهیه و تدوین جدول مندلیف داوران از بین اعضای حاضر در جلسه)، داود گنجه‌ای (نماینده تام‌الاختیار زیست شناسی و کترینگ اداره مربوطه)، داریوش پیرنیاکان (داور ثابت)، حسن بلخاری (نظریه پرداز  فله ای و بی‌ربط)، ایرج نعیمایی (تعیین کننده شاخص جوجه کباب)، حسن ریاحی (ثابت پلانک)، حمیدرضا نوربخش نماینده مستقل نسل جوان آویزون (معرفی و مشارکت فی سبیل الله! با اسپانسر)، محمدرضا درویشی (رهبری تیم‌های آویزون عشق نگارش)، مهدی آذر سینا (نخودی)
وظایف شورا: طراحی، برنامه ریزی و اجرای جشنواره‌های بی‌خاصیت، و تخصیص بودجه معطله بین اعضا

شورای موسیقی "گسترش شوراهای موسیقی کشور"
رنیس پیشنهادی: محمد سریر
اعضا و وظایف پیشنهادی: محمد سریر (آماده سازی نیاز به وجود یک شورا از طریق بی فایده سازی شورای قبلی)، حسن ریاحی (موافقت اصولی با هر چیز غیر اصولی)، داود گنجه‌ای (یادآوری لیست همیشگی به دوستان)، داریوش پیرنیاکان (امور مالی)
وظایف شورا: تشویق نهاد های مختلف به تشکیل شوراهای ضروری و مفید و پر کار در راستای تحقق اهداف جیبی – شکمی اعضا.

حسن ریاحی: «مؤید الملوک»، و او را از این جهت چنین خواندندی که جز به تأیید با ملوک سخن نگفتی و در هر جمعی که بودی لب نگشودی و فقط سر به تصدیق تکان دادی. او را «دو زردة الممالک» نیز گفتندی، از آن که در میان اهل طرب تنها کسی بود که یک آهنگ بیش نساخت و مدارج ترقی به طرفه العینی طی نمود، چندانکه عمر را در مناصب عالیه به سر برد.
کیوان ساکت: «سرسام السلطنه»، و او را بدین سبب چنین خواندندی که مستمع از تیزیِ مضرابش سرسام گرفتی. او را «بی جنبة الممالک» نیز گفتندی از آن که بی‌جنبه تر از وی در میان اهل طربِ ممالک محروسه یافت نشدی. گویند این شهرت از آن سبب بود که یک دفعت دهلچی با وی مزاح نمود، قشون از آویزانان خود به وبلاغ کشانید، چندانکه قامنت‌ها به قریب ۱۰۰رسید، اغلبی ناسزا.
مجید انتظامی: «فرصت الدوله»، و این کُنیت از آن سبب بود که فرصت هدر ندادی و سیمفونی ساختی به مناسبت‌های ملوک‌پسند. او را «ابن البابا» نیز خواندندی، چه در هر مضیقتی بابایش به فریادش رسیدی و در مهرجان‌ها به صد قیل و قال جایزه‌ها به سوی وی راندی.
شریف لطفی: «ابو الآقوقیک»، و مصداق آن است که از علوم طرب تنها آقوقیک دانستی و هر درس که در مکتب‌خانه دادی کار به مطلب نداشتی و ول‌کنِ آقوقیک نبودی. او را «ابو الدانشجاه» و «باب التلامذه» نیز خواندندی، از آن که شهوتی عظیم داشت به بازکردنِ دانشجاه طرب در تهران و جیلان و شیراز و بلاد دیگر. و چون دانشجاه از معلم فزونی گرفتی در حق شاگردان خویش پدری نمودی و در ساعتی آنها را به مقام استاذی رسانیدی تا تعلیم آقوقیک نمایند.
محمد سریر: «بیکار السلطنه»، بدان سبب که عظیم بیکار بود. او را «فعال المطربین» نیز گفتندی و این با کُنیت نخست موافقت ندارد. برخی گویند این بدان سبب است که وی از بیکاری رئیس مطربان گشته بود و در هر مجلسی حاضر شدی و سخن راندی و نظر دادی، چندانکه همه جا نام او بود و اخبار وی. غرض آن که از بیکاری فعال گشته بود. برخی دیگر گویند این بدان سبب است که وی همه جا بودی و سخن راندی و نظر دادی، اما هیچ کار نکردی. غرض آن که به ظاهر فعال و به باطن بیکار بود.
داریوش صفوت: «محول الاحوال»، و مصداق آن است که احوالات را دگرگون توانستی کرد. گویند ابوالحسن خان صبا را قریب پنجاه سال پس از مرگ به مقام «حکیم بودایی» رسانید، چندانکه اهل طرب انگشت حیرت به دندان ‌گزیدندی که آن که ما شناخته بوده بودیم این نبوده بود. و ردیف میرزا عبدالله را که خود سر و دست به جهت آن شکستی به «ردیف پشت دری» و «ردیف دربدری» محول نمود و شیخ حاتم خان عسگری را از خیاط‌خانه معطله به دانشجاه کشانید و مقام استاذی ورا داد. او را «رئیس بنایان» نیز خواندندی، از آن که به فرقه‌ای اندر بود که نسب به بنایان حضرت سلیمان بردندی. بیش از این گفتن جایز نیست؛ عاقلان فهم کنند.
داود گنجه‌ای: «ملجاء الاموات»، از آن سبب که کس چون او غم اموات اهل طرب نخوردی، چندانکه هر آدینه دعای اهل قبور نصیب خود گرداندی. وی را «آفت الفواکه» نیز خواندندی، از آن جهت که آن کار که ملخ به وقت هجوم به مزارع کند وی با میوه‌جات مجالس شورا نمودی.
محمدرضا لطفی: «عین الدوله» و مصداق آن است که در عهد شباب با قشون قزاق روس مراودتی داشتی و در ایام پیری بسیاری مجالس منجمله مجلس کمانچه کشان به توپ بستی و استبداد صغیر و کبیر بر مکتب‌خانه روا داشتی. مصداق دیگر این کنیت از اسرار خفیه است و عاقلان دانند.
جملۀ استاذان: «استحماریون»، یعنی «خر کنندگان»، و این بدان سبب که استاذان این عصر جملۀ تلامذه را حمار پنداشتی و رطب و یابس به هم بافتندی و کس متعرضِ ایشان شدن را زهره نکردی، الا «دهلچی» که به طبع لطیف و طنز ظریف پاچه از ایشان بگرفتی و حرص آویزانان درآوردی، چندانکه ولوله در آنها اوفتادی و شقشقه از آنان برخاستی.

پنج ماه از اولین محموله دهلچی گذشت و سال تموم شد. تو این پنج ماه دهلچی هم فحش شنید و هم تمجید، هم پیشنهاد همکاری به دستش رسید و هم آرزوی گور به گوری، اما یه چیز براش کم کم مسلم شد و اونم اینکه کارش درسته. استادا و خبرنگارا سکوت کردن (آدم به فکر می افته نکنه یه ارتباطی بین اینا هست) اما بعضی‌ها برعکس. مثلا فرهنگ و آهنگیا، که از همون اول با دهلچی مهربون بودن، یه سرمقاله نوشتن و کلی ازش تعریف کردن؛ جوری که دهلچی وسوسه شده بود اون هفته واسه قلیون کشی بره قهوه خونه فرهنگ و آهنگ!
البته دهلچی شانس داشت و روی دیگر سکه را هم دید: پست های اخیر هرچی فحش بود از آسمون رو سر دهلچی سرازیر کرد (دهل خو کن به فحش خوردن که این هم عالمی دارد!).
دهلچی الان یه جورایی واسه خودش استاد شده؛ چون مثل استادا یه عالم دوست داره و یه عالم دشمن! اما این نیمچه استاد کشککی از دوستای بدش بیشتر دلخوره تا از دشمناش. دوستای بدش دو دسته‌ان: یکی اونایی که تا دهلچی به بُت‌های رقیبِ بتِ خودشون گیر می‌ده احسنت و آفرین میگن و همچین که پاچۀ بت خودشونو می‌گیره اخم و تخم می‌کنن؛ یکی هم اونایی که فکر می‌کنن دهلچی به خاطر سلیقه موسیقی پاچه کسی رو گرفته. دهلچی از کامنت‌هایی که مثلا تشویقش می‌کنن و می‌گن «خوب کردی حال فلان کس رو گرفتی، چون موسیقیش بی‌ارزشه» واقعا دلخوره.
دشمنای دهلچی کیان؟ اونایی که هی می‌گن «تو خودت شاگرد کی هستی؟»، «اگه مردی پاچه‌ی فلانی رو بگیر»؛ «بیا انتقاد سازنده کن»، «خراب نکن، بساز»، «چرا توهین می‌کنی؟»، «مگه خودت خوار مادر نداری؟»، «معلومه هیچ پخی نشدی، عقده داری»، و از این جور حرفا. البته اینا با این جملات با دهلچی دشمنی می‌کنن، ولی ازین طرف دهلچی باهاشون هیچ دشمنی نداره.
پس دوستای بد و دشمنای نازنین، بذارید دهلچی خیالتونو راحت کنه:
۱. دهلچی دوست آویزون نمی‌خواد. هر کی آویزونه و فکر می‌کنه دوست دهلچیه بدونه که یه روز دشمنش می‌شه، چون دهلچی به همه -حتی خودش- بالاخره یه گیری می‌ده، حالا اگه با پاچه‌گیری نشد (چون بعضی‌ها راحت پاچه نمی‌دن) با شوخی. حالا واسه چی شوخی؟ چون دهلچی ازاین همه قدیس مآبی پر از تعارف و تکلف و دروغ کلافه است. دهلچی یه نوع ماساژه برای رگ‌های سیخِ گردن. یه نوع آرام‌بخشه برای اعصاب متعصب. دهلچی تا اون رگ‌ها و این اعصاب آروم بشه خواهد نوشت. پس سخت نگیرید. اگه مطلبی خنده‌دار بود بخندید. هیچ طور نمیشه.
۲. دهلچی با شعار باسمه‌ایِ «خراب نکن، بساز» میونه‌ای نداره. شعار دهلچی اینه: «خراب کن و بساز». البته دهلچی چیز زیادی رو هم نمی‌خواد خراب کنه: یه چند تا ازین برج و باروهای افسانه‌ای استادا رو که هم چهره شهر و خراب کردن، هم واسه‌شون پول تراکم ندادن و هی رفتن بالا. بعدشم یه چندتا ازین معبدای استادای قدسی که فقط کلی زمین اشغال کردن و دیگه‌شم چند تا ازین کارخونه‌های  تولید «آویزون» و «مونگول» که دارن شهر و آلوده می‌کنن و آخرشم یه تعدادی ازین کارگاه‌های عذاب آور هنرهای سنتیِ خالی‌بندی، مفتخوری، ریاکاری، عوامفریبی و غیره. هر چی از اینا خراب بشه شهرمون قشنگ‌تر می شه و وقتی اینا خراب شد، خودبخود دنیای تازه‌ای ساخته میشه. شک نکنید.
۳. اگه دوست دارین، فکر کنین دهلچی هیچ پُخی نشده و یه آدم بدبختیه که داره از عقده خفه میشه. سرتاپاش پر از دمل چرکیه که هی سر وا می‌کنه. موفقیت هر کسی رو می‌بینه به گلوش چنگ میندازه، زبونش می‌زنه بیرون، چشاش ور می‌قلمبه؛ بی‌سواده، معتاده، شاگرد نونوا و شاگرد بنا و موادفروشه؛ راحت باشید. اما یه چیز یادتون نره: «ببین چی میگه، نبین کی میگه».
۴. آخر از همه، ولی مهم‌تر از همه اینکه دهلچی به هیچ‌کس به خاطر موسیقیش گیر نمی‌ده، مگه اینکه باز پشت قضیه ادعاهای بی‌خود باشه. برای اینکه خیال همه در این سال نو و نوروز فرخنده راحت باشه: دهلچی موسیقی همۀ استادا رو، حتی اونایی که ازشون بیشترین پاچه رو گرفته و باهاشون تندترین شوخی‌ها رو کرده، دوست داره. از اون هم بالاتر، به نقش ارزنده‌ای که اونا در تاریخ موسیقی ایران ایفا کردن و باعث اعتلای موسیقی ایرانی شدن اعتراف داره و به همه‌شون احترام میذاره. دهلچی می‌خواد نشون بده که میشه دوست داشت و احترام گذاشت ولی برده و مونگول و آویزون نشد. اگه فضای موسیقی ما از پاچه‌خواری به پاچه‌گیری رو کنه استادای گرانقدر ما به اینکه فقط استاد موسیقی باشن رضایت میدن. بابا به خدا لازم نیست یه نفر واسه اینکه استاد موسیقی باشه علامه دهر و قبله عالم و آدم هم باشه. اگه اینو، هم استادا و هم آویزونای استادا بفهمن، دهلچی به بزرگترین هدف خودش رسیده.
دهلچی نوروز باستانی رو به همه تبریک میگه و سالی پر برکت و بدون پاچه برای موسیقی ایران آرزو می‌کنه. از اونجا که تو این دو هفته تعطیلات نه احتمالا کسی پاچه می‌ده، نه دهلچی حال پاچه‌گیری داره (بالاخره تعطیلات حق همه‌ست)، تا محموله بعدی، که بعد از ۱۳ فروردینه، بدرود.
تعطیلات خوبی داشته باشین.

کنسرت پژوهشی مجید کیانی با عنوان "نگرشی بر غم در موسیقی ایران" 11بهمن ماه ساعت 18 در فرهنگسرای نیاوران برگزار می شود." <لینک خبر>

امتحان درک مطلب
گروه سنی: ط - ی
سال تحصیلی: 86 – 87 – 88 – 89 ...
نیم سال: ثلث چهارم
زمان: محدودیت ندارد
با توجه به آن که استاد درویشی (معروف به  نظرلی اشتوکهاوزن) چند سال پیش در اعتراض به عدم پرداخت حقوق مادی و معنوی دست اندرکاران جشنوارۀ موسیقی نواحی، همکاری خود با ارشاد در این زمینه را قطع کرد، و با توجه به این که طبق قراردادی که با آقای موسایی در باب موسیقی بیستمین چاپ "کلیدر" بسته بوده اند، مبلغ کافی و وافی را دریافت کردند تا موسیقی ای برای موسسه "فرهنگ معاصر" بسازند و هیچ جای دیگری هم نه تنها استفاده نکنند بلکه سخنی هم از آن به میان نیاورند، و با توجه به این که در راستای همین تعهد استاد نظرلی اشتوکهاوزن خبر را به روزنامه ها ارسال کردند، و باز با توجه به آمد و شد سر خود روزنامه نگاران به خانه استاد نظرلی اشتوکهاوزن و فضولی کردنشان در کمد ها و کشوهای فلزی خصوصی استاد، و نیز با توجه به این که 67.500.000 نفر (90 درصد مردم ایران) موسیقی استاد درویشی (نظرلی اشتوکهاوزن) را نمی فهمند، و نیز با نگرش به این موضوع که استاد انتظار دارند که آن 7.500.000 نفر باقی مانده در عرض 3 شب به دیدن و شنیدن موسیقی شان بیایند، و نیز با توجه به این که طبق نظر سنجی های معتبر تنها "6 ضرب در 10 به توان منهای 7 " درصد از جمعیت ایران (500 نفر) امکان دارد در کنسرت های مستقل این استاد شرکت کنند، و همزمان با در نظر گرفتن این که استاد ِ خوش مرام علیزاده آماده اند که بار پر کردن هر سالنی را ولو به بهای زدن ترکمان به ترکمن برای همسایگان قدیمی و دوستان گرمابه و گلستان به دوش بکشند، و نیز با در نظر گرفتن این که در کشور های تازه به فقر خود پی بردۀ شمال ایران، توده هایی از نوازندگان محروم چشم آبی و بلوند بی کار افتاده اند، و باز با توجه به این که این عزیزان به دلایل اکونو دیپلما فیزولوژیک بهتر از نمونه های مشابه مو مشکی و ایرانی هستند، و نیز با اطمینان از رفتن مردم به هر کنسرتی که در انبار بزرگ کشور برگزار می گردد، و البته با توجه به این که موسسه فرهنگی هنری "فرهنگ و آهنگ" قصد دارد کنسرت های بعدی خود را در انبارها و سوله های شهر صنعتی هشتگرد با گنجایش به سبک کیسه سیمان ِ بیش از 30 هزار نفر برگزار کند، و نیز با عنایت به این که هر گروه و ارکستری که آثار استاد خوش مرام علیزاده را بنوازد ایشان راضی و خوشنودند، و با در نظر آوردن این که وجه رایج انجمن موسیقی قبل از ریال، یورو و دلار است. به پرسش ها پاسخ دهید:
1- در جامعه موسیقی چه خبر است؟
الف) همان خبری که نبود
ب) همان خبری که قبلا بود اما کمی علنی تر
ج) هر کس به شیوه خود مشغول استفاده بهینه از مردم است
د) تمام موارد

2- چرا در کنسرت های موسسه فرهنگ و آهنگ جمعیت حرف اول را می زند؟
الف) چون در همه جای دنیا کیفیت موسیقی به کمیت شنونده ربط دارد
ب) می خواهد آن 7.500.000 نفر فرهیخته را در یک مکان انبار کند
ج) می خواهد ترس اساتید از جمعیت بریزد و در آینده راحت تر بتوانند کنسرت بدهند
د) می خواهد خودشان و استادان هر دو با هم کامل شوند

3- چرا استاد نظرلی اشتوکهاوزن به قرارداد عمل نکردند؟
الف) خفه! عمل کردند
ب) عزیزم کردند اما به سبک خودشان، که بیش از 90 درصد مردم آن را می فهمند
ج) چون فکر می کنند بیش از 90 درصد مردم نمی فهمند
د) چون قرارداد خودشان بود و به کسی مربوط نیست

4- اگر استاد درویشی برای این موسیقی از فرهنگ معاصر پول گرفته اند پس عایداتشان از کنسرت چه شده است؟
الف) به شما چه؟
ب) به فرهنگ معاصر و آقای موسایی و انجمن حمایت از اسکل شدگان تقدیم شد
ج) در اکراین صرف فعالیت های فرهنگی خاص می شود
د) صرف چاپ کتب معتبر کلفت می شود

5- علت فضولی روزنامه نگاران در خانه استاد نظرلی اشتوکهاوزن چیست؟
الف) برخورد خاکی و صادقانه استاد و باز بودن در خانه شان به روی همه
ب) قفل نداشتن کشوهای فلزی شان
ج) روزنامه نگار کارش فضولی است
د) درخواست استاد از روزنامه نگاران برای فضولی

6- برای آن که بتوان جزو 10 درصد ِ فهیم مخاطبان موسیقی استاد درویشی بود چه باید کرد؟
الف) ما نباید کاری بکنیم، بلکه استاد علیزاده باید آثارشان را در کنار آثار استاد درویشی اجرا کنند
ب) باید به آثار استاد علیزاده مدام گوش کرد
ج) زوری نمی توان جزو آن 10 درصد شد
د) صرفا باید به کنسرت هایشان رفت، خود به خود جزو آن 10 درصد می شویم

7- آیا بین داستان لباس نامریی آن حاکم و آثار استاد درویشی رابطه ای می بینید؟
الف) بله، رابطه این همانی
ب) خیر، رابطه چیز خوبی نیست، به خصوص اگر لباس نامریی باشد
ج) بین داستان خیر اما بین خود لباس و استادی استاد بله
د) بین داستان خیر اما بین حاکم و استاد بله

8- از بین ترکیبات زیر کدام یک برای استاد علیزاده درست تر است؟
الف) بیمه شخص ثالث
ب) سالن پر کن ِ فرهنگ و آهنگ
ج) بیمه حوادث غیر مترقبه
د) بیمه سالن و انبار

9- اگر شما آهنگ ساز باشید و 20 اثر مهم داشته باشید برای کنسرت کدام را انتخاب می کنید؟
الف) آن را که در هر عزایی پخش می شود و همۀ ارکستر ها ده ها بار اجرایش کرده اند
ب) آن را که تا به حال نساخته ام
ج) هر کدام را استاد درویشی بخواهد
د) هر کدام را که تمرین کمتر بخواهد

10- مسئولیت کیفیت این کنسرت با کیست؟
الف) با مردمی که نمی فهمند اما کنسرت می روند
ب) با مردمی که می فهمند اما کنسرت نمی روند
ج) با هر کس باشد، با استادان نیست
د) با ارکستر سمفونیک تهران

11- برای آن که انجمن موسیقی ایران و موسسه فرهنگ و آهنگ برای نوازندگی دعوتتان کند چه ویژگی هایی لازم است؟
الف) تناسب اندام، موی بلوند، چشم آبی، زبان مادری غیر فارسی (ترجیحا روسی)
ب) تمایل به انواع زَنِش از جمله ترکمن و ترکمان، و انواع کُنِش همانند عصیان و غثیان
ج) بی تفاوتی نسبت به کیفیت اجرا
د) دست ما نیست، خودش کار خودش را می کند

12- اگر شما جزو آن 90 درصد باشید بلیط کنسرت بعدی در شهر صنعتی هشتگرد را از کی ابتیاع می کنید؟
الف) همین فردا
ب) من قبلا خریده ام
ج) هر وقت شما بگویید
د) من صبر می کنم تا در بازار آزاد بخرم.

13- به عنوان یکی از آن 10 درصد ِ فهیم شعارتان در کنسرت اساتید چیست؟
الف) شجریان دوسِت داریم
ب) من فرهیخته هستم و شعار نمی دهم فقط سوت می زنم
ج) درویشی درویشی، موسایی رُ بی خیال
د) من دارم ساندویچ می خورم و دهنم بد جوری بند است

14- آیا مطلب را درک کردید؟
الف) من جزو آن 90 درصد هستم و کلا درک نمی کنم
ب) با اجازه بزرگترها: بله
ج) من فقط کنسرت می روم و این مطالب به من مربوط نیست
د) من دارم می روم اکراین قرارداد ببندم الان وقت درک کردن ندارم.

کمی بیشتر از صد سال پیش درویش خان با شازده شعاع السطنه قراردادی امضا کرد که چند ماده از آن را ذیلا ً می خوانید:
-    درویش باید هر زمان از شبانه روز و در هر مکانی که شازده اراده کردند به سرعت همراه تارش در محل حاضر شود. اگر حاضر نشود به جز آن که صد تازیانه می خورد می دهیم تارش را به ما تحتش فرو کنند و کارهای دیگری هم به میل آن وقت خودمان شاید کردیم.
-    درویش باید هر روز تمرین کند که در مجالس از نوازندگان دیگر شاهزادگان کم نیاورد. اگر کم بیاورد چوب و فلک می‌شود و کل ردیفهای میرزاها را روزی پانصد بار از درآمد تا رنگها در حضور نسقچی باشی ما باید مشق کند.
-    درویش باید فقط و فقط برای شازده و در حضور او و با اشاره ایشان ساز بزند و حواسش شش دانگ جمع باشد که تا شاهزاده اشاره فرمودند قطع کند یا باز بنوازد یا مطلبی را تکرار کند یا نوانس بدهد یا تندتر کند. اگر هم می‌خواهد جای دیگری ساز بزند باید چادر سرش کند و اسمش را هم بگذارد عم قزی. چنانچه خبر مشکوکی برسد می‌دهیم تا جا دارد مهترها کتکش بزنند و انگشتانش را هم شاید دادیم ببرند پدر سوخته را.
-    درویش نباید با هیچ کس از شازده و عرایض ملوکانه و احیاناً مقاصد و اهداف والایشان که در مجالس خصوصی می شنود حرفی بزند. اصلاً او نباید با کسی حرف بزند. اگر خاک بر سر از این امر تخطی کند همۀ آن کارهایی که قبلاً گفتیم را با او خواهیم کرد و بیرونش می‌کنیم و تازه بعدش هم هر وقت یادمان بیاید پشت سرش بد و بیراه می گوییم.
-    درویش هر ماه پنجاه اشرفی مزد می گیرد. و هر روز هم از آشپزخانه ملوکانه یک سینی برای نهار و یک خوان چه برای شام برای او فرستاده شود. معلوم است که در هر بزمی که سازش مقبول طبع واقع شود صله می گیرد که مال خودش است اما پول شام و نهار را باید بدهد.
تبصره: صله و پاداش شاهزاده اگر زیادتر از حد معمول (بیشتر از دو اشرفی) بود در واقع از روی صوابدید و برای رو کم کنی مهمانان و شاهزادگان است و درویش نباید به آن دل خوش کند بلکه باید فردا صبح اول وقت آن را بی کم و کاست تحویل خزانه دار ما دهد. البته اجازه دارد که تا آن موقع هر چند بار که دلش خواست اشرفی ها را بشمارد. به شرط آن که از تمرین تار غافل نشود.
درویش خان اول فکر کرد که قرارداد خوبی است بالاخره پنجاه اشرفی تو این دوره زمونه از هیچی که بهتر است تازه شازده کم آدمی هم که نیست کلی اعتبار است. مردم می‌بینند که هر روز درشکه می فرستند دنبالم هر روز غذای شاهانه می فرستند. اونها که نمی‌فهمند که پول اینها را خودم می‌دهم حالا تازه مگر پول شام و ناهار چه قدر می‌شود به جایش مردم چه خیالها که نمی‌کنند. خلاصه که ما همین تارمان را می‌زنیم و معروف می‌شویم و کارمان بالا خواهد گرفت شاید هم اصلاً شاه ما را خواست. مگر باربد و نکیسا چه می کردند. چه راهی دیگر هست که اسم آدم برود تو تاریخ و ... و خلاصه قرارداد را پذیرفت. اما چند صباحی که گذشت درویش فهمید که چه غلطی کرده اما مگر می‌شد از دست آدمی مثل شعاع السلطنه فرار کرد.
درویش خیلی فکر کرد و بالاخره راه را یافت. او به سفارت انگلستان پناهنده شد و انگلیسیهای هنر دوست و هنر فهم پا در میانی کردند. نه فقط زور شعاع السلطنه که زور شاه هم به سفارت انگلستان نمی‌رسید و به این ترتیب انگلیسیها درویش خان ما را از زیر یوغی که البته خودش رفته بود زیرش آزاد کردند.
خوشبختانه پس از انقلاب مشروطه، موسیقیدانها هم آزاد شدند و کسانی مثل عارف و خود درویش و بعدها قمر و دیگران خوشحال از وضع جدید، موسیقی را برای مردم خواندند و کنسرت دادند و دیگر مجبور نبودند برده و غلام کسی باشند و تا امروز هم موسیقیدانها خیلی آزادند و خیلی می فهمند و بعید است دیگر مرتکب آن اشتباهات بشوند.
اما اگر خدای نکرده کسی در این روزگار هم دچار وضع اسفناک درویش خان شد و مثلا ً با اوس ممرزا خان لطفی قرارداد مشابهی امضا کرد و بعدش به غلط کردن افتاد عرض کنم که آدرس سفارت انگلستان همان نشانی است که درویش هم به آنجا مراجعه کرد. فقط به این نکته توجه کند که انگلیسی ها دیگر خیلی هم هنر دوست و هنر فهم نیستند حداقل نه بیشتر از استاد لطفی خودمان.